Video is een goed medium om herinneringen blijvend en vooral levendig vast te leggen. Dat hebben we ervaren toen we als afscheidscadeau een videoportret hebben gemaakt van een directeur. Zijn veertigjarige loopbaan, van jongste bediende tot bestuursvoorzitter, gaf natuurlijk ruimschoots aanknopingspunten voor een interessante terugblik. Het is altijd boeiend om te horen wat mensen heeft bewogen, maar je borgt op deze manier ook ervaringen en opvattingen die de moeite van het vastleggen waard zijn. Door

VERDER LEZEN 0

‘George, beste kerel, dit is een noodgeval. Ik heb dringend iets nodig om mijn overwerkte zenuwen weer enigszins in het gareel te krijgen. Het is jouw vak om te weten wat het beste helpt. Nee, nee dit is geenszins een geval van paniek. Nee, je biedt nu gastvrijheid aan een verwarde persoon die uit een speelgoedwinkel komt. Dat was voor mij altijd al een onthutsende ervaring. Ik krijg daar meteen het gevoel dat ik beland

VERDER LEZEN 0

‘Eén ding, George. Eén oprechte smeekbede: wil je Hendrik Groen taboe verklaren voor dit etablissement? Alsjeblieft! Waarom? Om te voorkomen dat je klanten door de heldenverering van die sloffende slijmbal met een minderwaardigheidscomplex huiswaarts keren. Of is het juist je bedoeling om dat te dempen met zoveel mogelijk alcohol? Hoever ben ik eigenlijk met driemaal daags een glaasje? Als een zeer seniore pie ar consultant beschouw ik Hendrik Groen als een risicofactor die je communicatief

VERDER LEZEN 0

‘Je weet het, George, ik ben allergisch voor lege kelkjes. Nou ik je toch spreek, kerel, jij hebt natuurlijk contact met een hoop mensen. Ken jij toevallig die wethouder, ene Dennis Straat? Jammer, want ik vind hem een gave gozer. Hij bevestigt wat ik altijd adviseer aan organisaties die willen groeien: zet een klein mannetje of vrouwtje aan de top. Omdat die zoveel moeten inhalen, gaat er van hen een enorme drive uit. Het idee

VERDER LEZEN 0

Gezegend het land dat opeens het hoofd moet bieden aan een paar dagen winterweer met veel sneeuw en vorst. Want ongemakken als treinen en auto’s die niet meer rijden en fietspaden die tot ongewenste acrobatiek leiden, creëren een saamhorigheid die politici en communicatiespecialisten met al hun kunst en vliegwerk niet van de grond krijgen. De onmacht om het weer en de gevolgen daarvan te beheersen en onheil af te wenden, heeft zo zijn positieve kanten.

VERDER LEZEN 0

‘Als je het mij vraagt…’ ‘Ho even, Willem. Praat me eerst een beetje bij. Ik heb geen idee wat ik je heb gevraagd.’ ‘Luisteren, Joop. Van luisteren word je altijd wijzer dan van meteen je grote mond opzetten. Als je het mij vraagt dan is het met de thuiszorg mis gegaan door de komst van de fax. Nee, laat me even uitpraten dan wordt  vanzelf duidelijk dat ik gelijk heb. Toen thuiszorg nog deed wat

VERDER LEZEN 0

‘Willem, jongen, wat zie jij er opgewonden uit op de vroege ochtend. Je nachtrust met een happy end afgesloten?’ ‘Nee, man, ik val op een veel betere manier in prijzen. Weet je wat er bij de post zat? Een brief. Van Gaston Starreveld…’ ‘Van het taxibedrijf?’ ‘Nee, van de Postcodeloterij natuurlijk.’ ‘O, die vrachtwagenchauffeur die meer pk’s in z’n stembanden heeft zitten dan in zijn vrachtwagen.’ ‘Luister nou een keer, Joop, want ik win gegarandeerd

VERDER LEZEN 0

‘Toen ik vanmorgen de krant las, dacht ik meteen: daar zal Willem zich wel over opwinden. Maar je zit op het bankje met de rust van een ondergepoept standbeeld.’ ‘Er zijn in mijn bescheiden leven zoveel redenen om kwaad te worden dat je toch wat preciezer moet zijn, Joop. Wat las je toen je aan mij en mijn temperament moest denken?’ ‘Dat onze levensverwachting stagneert, Joop! Dat we nog wel ouder worden, maar niet zo

VERDER LEZEN 1

‘Dat valt me nou van je tegen, Joop, dat jij een griepprik hebt gehaald. Zwaar tegen.’ ‘Ik neem gewoon serieus dat ik in een risicogroep zit. Wat is dáár nou op tegen, Willem?’ ‘Alles, want voor mij is de griepprik het symbool van wat er mis is met onze maatschappij.’ ‘Jonge, jonge, wat mankeert jou? Voor jou een prikje tegen de overdrijving?’ ‘De griepprik past in een maatschappij die alle onheil wil voorkomen. Is er

VERDER LEZEN 0

We too. Meneer Davelaer was zelf verbaasd toen hij opeens deze gedachte kreeg tijdens zijn rituele ochtendgymnastiek. Die gaf hem doorgaans gemoedsrust, aangezien hij preventief dan wel curatief daadwerkelijk iets deed aan de verstarring van zijn spieren en gewrichten. Nu geraakte hij in verwarring, omdat hij moest zien te determineren waarop deze gedachte op sloeg. Dat inzicht brak pas veel later op de dag door. We too had natuurlijk betrekking op de gymnastiekleraren die het jonge

VERDER LEZEN 0